Jun'ichirō Tanizaki

Jun’ichirō Tanizaki (1886–1965) był jednym z najbardziej interesujących pisarzy japońskich, którego powieści, opowiadania i eseje stanowiły świadectwo zmian społecznych zachodzących w XX-wiecznej Japonii i jednocześnie kreśliły mroczny świat obsesji i dewiacji erotycznych. Tanizaki wychowywał się w zamożnej rodzinie kupieckiej, która z powodu trzęsienia ziemi w 1894 r. nagle straciła majątek, przez co nie mógł on ukończyć studiów, jednak szybko rozwijał się jako pisarz. Jego książki od początku były bardzo poczytne, a autor mógł sobie pozwolić na podróże po Azji i dom w stylu zachodnim.

Po jego utracie w wyniku trzęsienia ziemi w 1923 r. zamieszkał w Kioto. Po krótkim zachłyśnięciu się zachodnimi kulturami i stylem życia zdecydował się zgłębiać kulturę, sztukę i estetykę japońską, czego rezultatem był m.in. znakomity esej Pochwała cienia. Bohaterowie jego dzieł to często ludzie rozdarci między starymi japońskimi tradycjami a fascynacją nowoczesnością i Zachodem. Jako jeden z niewielu autorów powojennej Japonii za postaci obierał także starszych mężczyzn zmagających się z własną seksualnością. Wiele jego powieści doczekało się mniej lub bardziej udanych adaptacji filmowych.